روزگار

سلام مونسم. سلام عسل زندگی

معذرت مامانم. امروز داشتم وبلاگ یک دوست رو میخوندم. درباره احساس قشنگش نوشته بود.

به این فک کردم چرا ادم این احساسات قشنگ رو در وجودش فراموش میکنه. گاهی وقتا ادما فراموش میکنند که زندگی صحنه عشق و لطافته نه جنگ و رقابت. این روی اون رو کم کنه اون حال این رو بگیره. فلانی باید اینجور خرج کنه اون یکی اینو کم خرید اون اونو گفت ، همه اینها فایده نداره مامانم. اون چیزی که باقی میمونه زن و مرد و یک عمر زندگی. یادمه بابایی یه بار که از دست یکی ناراحت بودم بهم گفت :

با کینه و دلخوری ادما فقط خودشون رو اذیت میکنن.سعی کن هیچ وقت تو زندگیت از هیچ کس کینه به دل نگیری.

خوب که به حرفاش فکر کردم دیدم اره. چه خوب حرفیست. مامانم با خودم و خدای خودم عهد کردم تمام ادمایی که تو زندگیم ازشون ناراحت شدم رو ببخشم. مامانم همه رو حلال کردم و از خدا با تمام وجود میخوام به دل همه کسانی که من به گردنشون دین دارم بندازه که منو ببخشند. خدا جونم این بنده گناهکارت اومده دم در خونت که ازت التماس کنه که اون رو ببخشی و از گناهان کوچک و بزرگش بگذری.

خیلیا هستن تو زندگی که من مدیونشون هستم. از همه اونا میخوام به حق عظمت اسمان از سر دین من بگذرند که من واقعا ناتوانم.

دوستت دارم مامانم. امیدوارم به زودی خونه من و بابایی رو با حضورت گرم کنی.